Het maken van een plan is vaak een lastig proces. Zeker als het met een groep moet gebeuren. Wie heeft het woord, wie schrijf het op, welke voorstel nemen we over. Het zijn allemaal vragen die velen zullen herkennen. En wellicht doen terugdenken aan al die uren die met een groep werden “doorgebracht”.
Een bekende verzekeraar zou zeggen “Kan dat nou niet anders?”
Ja, dat kan. Opnieuw brengt de complexiteitstheorie verbetering in dit proces door de plannenmakerij in stukjes op te delen, daar hekjes omheen te zetten en dan te zorgen dat binnen het hek een mooi plannetje kan onstaan. Of – beter gezegd – meerdere plannen.
Want – het is al hier al vaker gezegd – wat is HET plan? Wie gaat er beslissen dat het DIT plan wordt en niet DAT plan? Zou het niet beter zijn om straks een paar plannen te hebben en die allemaal te proberen en naast elkaar uit te voeren?
Natuurlijk kunt u altijd één plan kiezen, maar zelfs dan is het prettig om echte keuze te hebben. Dat is de gedachte achter de methode Ritueel aanvechten/voortbouwen.
Aanvechten? Klinkt heftig. En dat is het ook, want dat moet ook. Briljante plannen ontstaan zelden in één keer, en goede plannenmaker staan open voor kritiek van anderen. Maar het is natuurlijk wel pijnlijk om kritiek te krijgen of een beter alternatief aan te moeten horen.
Daarom is kritiek geven in deze methode geritualiseerd. Dat wil zeggen dat er – net als in de (vooral Katholieke en Orthodoxe ) kerken – een aantal standaard handelingen achter elkaar worden uitgevoerd. Als een ritueel dus.
In dit geval wordt kritiek aangehoord terwijl de plannenmaker met de rug naar de criticaster zit. Lekker onpersoonlijk! En dat is precies de bedoeling. Het is niet de wens van de criticasters om de plannenmaker als persoon af te kraken, maar alleen om het plan te bekritiseren.
Om dat te kunnen doen moet je wel een groep hebben die niet meegewerkt heeft aan het plan. anders is het wat lastig om kritiek (of suggesties) te geven. Daarom wordt de groep gesplitst in meerdere tafels die allemaal een plan maken. Dus bijvoorbeeld 6 tafels = 6 plannen.
Telkens wordt dan het volgende ritueel afgewerkt:
- Gedurende een periode wordt er per tafel gewerkt aan een plan.
- Een spreker/verteller gaat dat plan uitleggen aan een anderen tafel, terwijl de ontvangende tafel alleen mag luisteren.
- Die andere tafel kraakt het plan tot de grond toe af terwijl de spreker achterstevoren zit en de kritiek opschrijf.
- De spreker gaat terug naar zijn groepsgenoten en bespreekt “de feedback”
- (terug naar de eerste stap)
Nu is alleen een plan aanvechten natuurlijk best een paar keer aardig om te doen, maar na een paar rondjes wordt het toch zijn voor een constructievere insteek: opbouwen. Het enige verschil is daarbij dat de luisterende tafel opbouwende suggesties geeft in de trant van “mooi, en zo wordt het nog mooier”.
De ritueel aanvechten/opbouwen methode duurt een paar uur en is prima geschikt voor een losse workshop of als onderdeel van een heidag. Combinatie met de verhalencirkel methode is bijna als vanzelfsprekend omdat de verhalencirkel methode wordt toegepast om de tafelgroepen elkaar een beetje te leren kennen of elkaars perspectieven te ontdekken.
TOP innosense helpt u graag om op deze manier bijeenkomsten te faciliteren voor een optimaal resultaat. Vertel ons uw wens en wij zorgen dat u voortgang maakt.
